هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة

سلام ما به تو ای پادشاه درویشان
چه میکنند ببین با تو این کجاندیشان

تو آبروی شرف، آبروی مرگ شدی
کتاب وحی تو بودی و برگ برگ شدی

تو در عراقی و رو کردهای به سمت حجاز
میان معرکه هم ایستادهای به نماز

بخوان که دل به نوایی دگر نمیبندم
که خورده تیر غمت بر دوازدهبندم

چه با مرام شما کردهاند بیدینان
هزار بار تو را سر بریدهاند اینان

چه سود بعدِ تو چون برده، بندگی کردن
حبابوار، یزیدانه زندگی کردن

حسین گفتن و دل باختن به خویِ یزید
بدا به غیرت ما کوفیانِ عصر جدید

چه زود در کنفِ رنگ و رِیب فرسودن
مدام بردۀ تزویر و زور و زر بودن

چه سود دل به غمت دادن و زبانم لال
حسین گفتن و... آتش زدن به بیتالمال

حسین، کوفی پیمانشکن نمیخواهد
حسین، سینهزنِ راهزن نمیخواهد

حسین را، ز مرامش شناختن هنر است
حسین دیگری از نو نساختن هنر است

«بزرگ فلسفۀ قتل شاه دین این است
که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است»

#سعیدبیابانکی

+ نوشته شده در سه شنبه ۱۴۰۰/۰۵/۱۹ ساعت 14:11 توسط مجید کلوت-علیرضا کلوت  |